door Janet Amalia Weinberg

Mensen denken anders in India, of zo leek het want ik stond aan de oever van de Ganges, omringd door zestig miljoen hindoeïstische pelgrims die gekomen was om de rivier te baden. Ik dacht dat het water vervuild is en zou kunnen maken me ziek-I'd gezien afval, uitwerpselen, en drie dode lichamen in. Ze dachten dat het was heilig en kan ze reinigen van de zonde.

Dergelijke bedevaarten, genaamd Kumbha Melas, zich op gezette tijden op verschillende heilige badzones in India, maar dit was een Maha Kumbha Mela, een bijzonder gunstige geval dat gebeurt eens in de honderd vier en veertig jaar. Volgens de legende, de universele krachten voor goed zijn zo geconcentreerd op dit moment gewoon dat het bijwonen van de Mela kunnen zuiveren vele levens. Ik was op een punt in het leven en waren gekomen, om niet te duik in de Ganges, maar om mezelf onderdompelen in dit positieve consensus realiteit.

Het was de grootste bijeenkomst van mensen overal op de planeet en een tijdelijke stad misschien wel een miljoen leger tenten waren opgezet voor de maand lang gebeurt. Kampeerde ik was net buiten het Mela gronden in een enclave van 400 andere westerlingen uit de Staten.

Een dag, een groep van ons uit mijn kamp kreeg een lift naar de Dalai Llama horen spreken. Een menigte van tienduizenden werd verwacht, zodat we links vroeg. Omdat onze auto op de Mela, wij waren geveegd in een zintuiglijke tsunami. Mensen waren overal meeliften rickshaws en Land Rovers, kamelen en ezels, wandelen, opstaan, koken, bidden, wachten, slapen. Groepen uit verre dorpen zaterdag langs de stoffige wegen . Leveranciers verkocht kool, pinda's, uien, aardappelen en aubergines. Vrouwen, drogen verse gewassen Saris in de wind, zich afspeelde achttien voet banners van kleur. Sadhus-heilige mannen met baarden en stromende doordringende ogen-hiked naar en van de Ganges. Koeien zwierven. Concurrerende omroepinstallaties gestraald gezangen en gebeden. Rook uit een miljoen mest koken branden verstopt de lucht en de geur van wierook, sandelhout en kerrie verzoet is.

De zestig vierkante mijl tent-stad is verdeeld in sectoren. Er waren geen tekenen straat, maar tempels en religieuze groepen hadden hun eigen encampments met het identificeren van gateways. We waren in een dergelijke zintuiglijke overbelasting dat we waarschijnlijk had dezelfde poorten over and over, voordat we gemerkt onze chauffeur was met ons in cirkels.

Normaal zou ik gedacht hebben: "We zijn verloren, kunnen we missen de Dalai Llama, het is allemaal de schuld van de chauffeur ...." Maar ik dacht niet wat er gebeurde was slecht of fout is. In feite, ik niet denken op alle, het was gewoon een feit.

Als de bestuurder liep, ik marveled bij de bezienswaardigheden. Ik had alleen verkend Mela voet; zien dat met de auto was een onverwachte bonus. Langs de weg, verloren we met een andere auto, vol met westerlingen uit ons kamp. Terwijl de bestuurders die we wisselden staart met een sadhu - hij met zijn oranje dhoti, glazen rode ogen en Vishnoe drietand, wij met onze zon, hoeden, donkere bril en gympen. Uiteindelijk, met geruststellend knikt, de chauffeurs hun zoektocht hervat.

Toen we eindelijk onze bestemming bereikt, vonden we een menigte, kolken met geruchten dat de Dalai Llama niet zou verschijnen. Nogmaals, ik heb teleurgesteld, maar mijn nieuwe en vreemde stand van het accepteren en bewegen met de stroom was nog steeds met me mee.

Plotseling, een voertuig schoot van de verbinding. Iemand riep: "Daar gaat de Dalai Llama!" En onze voertuigen nam af in de achtervolging. Nu leek wij hadden het geluk te hebben gekregen verloren. Anders onze chauffeurs zou zijn gedaald ons uit eerder en we willen al die mensen die we achtergelaten, had geen vervoer.

De achtervolging eindigde op een kleine tent. Er waren elf van ons nu, vijf uit mijn auto en zes, waaronder een twee-man cameraploeg, uit de andere. Wij verwijderd onze schoenen en onder de tent. Dreigende gewapende bewakers met Uzis onderzocht ons maar laten we passeren. Inside, de Dalai Llama werd knielend in gebed voor een altaar. Achter hem, ongeveer vijftig Indiërs, meestal sadhu 'in de traditionele oranje en oker gewaden, zat met gekruiste benen op de matten. Onze twee carloads geclusterd aan de achterzijde van de tent.

Na een paar momenten, Zijne Heiligheid, Tibetaans spreken, begon het aanpakken van de te verzamelen door middel van een Hindi vertaler. Mensen vragen moet hij talloze malen hebben gehoord, maar hij gaf elke persoon zijn volledige aandacht en reageerde met echte zorg. Toen hij klaar bent met praten met de Indianen, hij lachte en riep naar ons in het Engels, "Kom naar boven."

We gesloten om hem heen, verbaasd door onze goede fortuin. In plaats van een deel van een menigte van duizenden, we hadden bijna een prive-audiëntie. Hij ondertekende handtekeningen, lachte, sprak van de wereldvrede, en sprak zijn genoegen te zien westerlingen op de Mela. Zijn stralende vreugde boeiden ons allemaal.

Toen de Dalai Llama roos te verlaten, een dozijn Tibetanen onmiddellijk vormden een menselijke hek langs beide zijden van zijn pad naar de uitgang. Hij doorlopen, zoals een whoosh van vreugde, stoppen om een sadhu's Beard een speelse sleepboot en Pat een ander 's wang voordat hij wegging.

Mijn metgezellen waren buiten te wachten. Onze auto was het niet. De tweede carload, met inbegrip van de cameraploeg was gegaan als goed. We waren allemaal warm en moe en klaar om terug te keren naar ons kamp. Er was slechts een hapering: wij wisten niet waar het was.

Wij verzameld aan de zijkant van de weg op zoek naar een taxi, een Rickshaw, een pony winkelwagen - alles dat kon ons terug. Voor zover wij kunnen zien, is de stoffige weg werd geflankeerd door tenten en vol met mensen, maar er waren geen voertuigen. Geen. We hebben geprobeerd om een routebeschrijving opvragen, maar die vroegen we ofwel niet begrijpen Engels of nog nooit gehoord van onze kamp. Zelfs als we hadden geweten welke weg te gaan, twee leden van onze groep waren enigszins gehandicapt en kan niet ver lopen.

Normaal gesproken zou ik zijn verontrust en angstig. Maar als voorheen, heb ik niet beoordelen wat er gebeurde of denkt iets aan doen, het was gewoon een feit. Ik weet niet of dat op de Mela gezuiverd leven, maar het was wel zuiveren van mijn gewoonte van de evaluatie en interpretatie van elke ervaring.

We zaten op een aantal vakken, gunstig opgestapeld door de kant van de weg, keek de menigte, en wachtte. Vijf minuten verstreken. . . tien. . . vijftien. . . . Plotseling, een zwarte sedan verschenen! Voor ieder van ons kon zwaaien naar het screeched de auto tot stilstand voor ons.

Wierpen de deur open en stapte uit de leider van de groep was ik verblijf bij. De leider! Hij was gekomen om te voldoen aan de Dalai Llama en vond ons plaats. Als wij hem op de hoogte dat Zijne Heiligheid had verlaten, kreeg hij terug in zijn auto en sped away-maar niet voordat hij slagroom uit een mobiele telefoon en vroeg om een auto te halen ons in.

We waren duizelingwekkend. Hoe amazing! Hoe perfect! We kunnen nooit gehoopt of gedacht een dergelijke redding. Zoals we gewacht voor de auto te komen, iemand grapte, "Nu alles wat we nodig hebben is een parade." Alsof bij toverslag, een processie, compleet met muziek, geschilderde olifanten, kamelen, en rij na rij marchers verscheen.

Dat is hoe hij aan het Mela. Ordinary denken, vol verwachtingen en beslissingen, lijkt te verdwijnen en elke verstoring van plan was een avontuur.

Nu, terug in mijn leven, ik heb volop gelegenheid om van streek wanneer dingen niet gaan "recht". Autoverhuur batterijen sterven, sleutels verloren gaan, mensen teleurstellen ik mezelf teleurstellen-de mogelijkheden zijn eindeloos. Maar dat ook betekent dat ik nog genoeg gelegenheid om even stil te Mela en te zien wat er gebeurt als iets wat er gebeurt.

Janet Amalia Weinberg is een voormalig psycholoog die reisde in Azië, Afrika, Zuid-Amerika en Europa. Haar korte verhalen zijn verschenen in tal van literaire tijdschriften en in een bloemlezing ze bewerkt, ontworpen om de negatieve stereotypen van veroudering (still going strong; Memoirs, gedichten en verhalen over de Grote Oudere Vrouwen, Routledge, 2006).