Door Chris Millikan

Mijn hubby en ik laat onze plush traditionele stijl Bure op Jean-Michel Cousteau resort in Savu Savu op Vanua Levu, reizen over haar weelderige bergachtige en binnen twee schilderachtige uur aankomen in Labasa [Lam-Basa], Fiji's derde grootste stad. Onze zoektocht ligt ten oosten van deze bruisende stad.

Breezing soepel in pastorale landschappen verleden welvarend ogende dorpjes met gids CIO, de stoep eindigt abrupt, onze chauffeur Ari quips, "Nu kom ruwe ... hey, geen kosten voor de rug en kont massages!"

Gerammel en stoten over ruts en kuilen concentreren wij ons op vederachtig bloeiende suikerriet strechings aan de basis van weelderige kustgebieden bergen; getuide geiten, runderen en ossen grazen langs de weg; boeren oogsten rijst voor huishoudelijk gebruik; bloeiende donkergroene cassave patches en verspreide bomen flaunting pronkerig rode en gele bloemen.

Uiteindelijk stopplaatsen voor richtingen, een boer wijst erop bronstig vuil tracks snijden door zijn suikerriet velden, geschreeuw, "YER er bijna!" Geparkeerde wij struikelen via open weiden knijpen met dikke, Tangled tongen. CIO merkt "... Ze zijn gebruikt voor het weven matten."

Tot onze enkels in strijd zwart bevuilen en zompige water ... en niet in staat om naar het kleine meertje zoals gehoopt ... we terugkeren naar het suikerriet landbouwer die nu adviseert, "Ik moet gaan naar het dorp chief op de heuvel ... horen over de Floating Island."

Na wonderbaarlijk manoeuvreren een smalle rotsachtige weg, we zijn er! Begroet door een opgewonden menigte van kinderen, wij volgen ze op een steile weg voelt een beetje als berg geiten. We hebben eindelijk met gekruiste benen zitten op het hoofd van de veranda. Voordat fungerend vertaalt de legende, grijnst hij, "Ik wist niet dat een taxi kon laten dit toe!"

"In de oude tijd, onze voorvaderen reed helemaal naar de zee, de visserij uit drie drijvende eilanden van de omvang van grote huizen. Meer dan tweehonderd jaar geleden, stammen uit de hele bergen wilden twee eilanden voor zichzelf, maar een overeenkomst niet kon worden gevonden. Dus ... ze geblokkeerd op het kanaal, waardoor er slechts een eiland in onze vijver. Nu, als onze priester monodieën, dan zal bewegen van plaats tot plaats ... uiteindelijk stoppen langs de kust ... "Na het delen van kokos-kopjes kava, wij danken de chef en zijn gezin voor hun warme gastvrijheid en de terugkeer naar Labasa.

Ongeveer vijftien kilometer van de stad we Naag Mandir respect verwijderen onze sandalen. Een oudere man langzaam veegt het stof van glanzend blauw-betegelde vloeren waar honderden hindoe toegewijden aanbidden dagelijks.

De rode, blauwe en gele Snake Tempel soars bijna drie verhalen. Inside, weelderige bloemen en Tinsel guirlandes laken een zwarte basalt natuursteen lijkt een cobra klaar om te staken; citrussoorten surround zijn basis. We komen twee zusters, bidden als ze minister naar het altaar.

Langzaam circuitnadering de beroemde Cobra-rock drie keer Ranu lichten zoetgeurend wierook stokjes, drizzles kokosmelk en sprinkles gouden tumeric poeder, geschenken aan de slang god.

Tijdens dit ritueel, Rada, oudste van de zusters, fluistert, "Toen mijn oma was jong, deze steen werd slechts twee meter hoog. Toen ik een volwassene, zij had geteeld zo groot als mij. Nu, kijk! Het is gigantisch, "ze balken. Teelt van bijna 15 meter in de loop der jaren, het dak is verhoogd tweemaal; aanhangers geloven dat de steen nog steeds groeit ...

Via een smalle deur, een trap stijgt geleidelijk hemelwaarts te Shivalay of Shiva. Radu had ons gezegd dat gelovigen morren de god van de 108 namen zoals ze loopvlak deze laagbouw stappen, we klimmen naar het gebed-gazebo te zien Shiva's gelijkenis naast zijn goddelijke mate.

Op dag einde, keren we terug naar de stad langs de hectische zaterdag markt en verblijf in het historische Great Eastern Hotel langs de Labasa Rivier. Er loop heerlijke zeevruchten suppers we genieten van deze twee magische verschijnselen ... marveling op opmerkelijke wonderen vaak off the beaten spoor.

Een veel-reisde freelance schrijver / fotograaf woon vlakbij Vancouver, BC, Chris Millikan is een voormalig leraar en basisschool beheerder nu de presentatie van de geneugten van de reis als een uitnodigende 'curriculum. "Haar reis artikelen verschijnen in de Vancouver Sun, Provincie, in - vlucht tijdschriften en vele gemeenschap kranten. Als Vice President van de Vereniging van BC Travel Writers, zij steunt haar collega's aspiraties. Traveling off the beaten track met schrijver / fotograaf partner en hubby Rick, hun rekeningen in Senior Living Magazine en Open Road Magazine weerspiegelen pias, culturele en historische avonturen. De Kalama Award 2009 erkent dit team array van verhalen die de rijke cultuur van Maui, Molokai en Lanai. Contact met haar op millikan@axion.net