Drijvende eilanden en Snake Tempels: Wonderen en Legends in Labasa, Fiji
Door Chris Millikan
Mijn hubby en ik laten onze pluche in traditionele stijl Bure bij Jean-Michel Cousteau resort in Savu Savu op Vanua Levu, reizen over de weelderige bergen en binnen twee schilderachtige uur aan in Labasa [Lam-Basa], de derde grootste stad van Fiji. Onze zoektocht ligt ten oosten van deze bruisende stad.
Breezing soepel in pastorale landschap verleden welvarend ogende dorpjes met gids Cio, de stoep eindigt abrupt, onze chauffeur Ari grapt: "Nu het zal ruw zijn ... hey, geen kosten voor rug en kont massage!"
Rammelen en stoten meer dan sporen en kuilen concentreren we ons op vederlicht bloeiende suikerriet zich uitstrekken tot aan de voet van weelderige kustgebergte, vastgebonden geiten, runderen en stieren grazen langs de weg; boeren oogsten van de rijst voor huishoudelijk gebruik; bloeiende donkergroene cassave patches en verspreide bomen pronken opzichtige rode en gele bloemen.
Uiteindelijk stoppen voor een routebeschrijving, een boer wijst erop onverharde tracks te snijden door zijn suikerrietvelden, schreeuwen, "Yer er bijna!" Geparkeerd, stuiten we door middel van open grasland verstikt met dikke, verwarde riet. Cio merkt op: "... Ze worden vaak gebruikt om matten vlechten."
Tot onze enkels in vuile zwarte modder en moerassige water ... en niet in staat om het kleine meer te bereiken als gehoopt ... gaan we terug naar het riet boer die nu adviseert, "Gotta gaat u naar het dorpshoofd op de heuvel ... horen over de Floating Island."
Na op wonderbaarlijke wijze manoeuvreren een smalle rotsachtige weg, we zijn er! Begroet door een opgewonden menigte van kinderen, volgen we ze op een steile pad voelt een beetje als berggeiten. We hebben eindelijk in kleermakerszit zitten op de veranda van de chef. Voordat Cio vertaalt de legende, grijnst hij, 'Ik wist niet dat een taxi kon het goed te maken zo ver! "
"In de oude dagen, onze voorvaderen reed helemaal tot aan de zee, vissen van drie drijvende eilanden van de grootte van grote huizen. Meer dan twee honderd jaar geleden, stammen uit over de bergen wilden twee eilanden voor zichzelf, maar een overeenkomst kon niet worden gevonden. Dus ... ze verstopt het kanaal, waardoor er slechts een eiland in onze meer. Nu, als onze priester gezangen, het zal verplaatsen van place-to-plaats ... uiteindelijk te stoppen langs de kust ... "Na het delen van kokos-cups van kava, hebben we de chef en zijn familie voor hun warme gastvrijheid en terug te keren in de richting van Labasa bedanken.
Ongeveer vijftien kilometer van de stad komen we in Naag Mandir, met respect verwijderen van onze sandalen. Een oudere man veegt langzaam stof van glanzend blauw betegelde vloer, waar een paar honderd hindoe toegewijden aanbidden per dag.
De rode, blauwe en gele Snake Temple stijgt bijna drie verhalen. Binnen weelderige bloemen-en klatergoud slingers leg een zwarte basalt stenen die lijkt op een cobra klaar om te staken; citrusvruchten rond de basis. We ontmoeten twee zusters, bidden als ze minister naar het altaar.
Langzaam cirkelt de beroemde Cobra-rock drie keer, Ranu licht geurige wierook, miezert kokosmelk en hagelslag gouden kurkuma poeder, geschenken aan de slang god.
Tijdens dit ritueel, Rada, de oudste van de zusters, fluistert: "Toen mijn grootmoeder jong was, deze rots was slechts twee meter hoog. Toen ik volwassen was, had het uitgegroeid zo groot als ik. Nu, kijk! Het gigantische is, "straalt ze. Groeien tot bijna 15 voet door de jaren heen, is het dak al twee keer verhoogd, aanhangers geloven dat de rots nog steeds groeit ...
Via een smalle deur, een trap stijgt geleidelijk hemelwaarts te Shivalay of Shiva. Radu had ons verteld dat gelovigen van de god 108 namen mompelen als ze treden deze low-rise stappen; klimmen we naar het gebed-gazebo om Shiva's gelijkenis zit naast zijn goddelijke partner te zien.
Aan einde van de dag keren we terug naar de stad langs de hectische markt op zaterdag en verblijf in het historische Great Eastern Hotel langs de Labasa rivier. Daar, meer dan heerlijke schaal-en schelpdieren diners we genieten van deze twee magische fenomenen ... het bewonderen van opmerkelijke wonderen vaak te vinden buiten de gebaande paden.
Een veel gereisd freelance schrijver / fotograaf wonen in de buurt Vancouver, BC, Chris Millikan is een voormalige leraar en basisschool de beheerder nu de presentatie van de geneugten van het reizen is een mooie 'curriculum.' Haar reizen artikelen verschijnen in de Vancouver Sun, provincie, in-flight magazines en vele community kranten. Als vice-voorzitter van de BC Vereniging van Travel Writers, ondersteunt zij haar collega's 'aspiraties. Reizen buiten de gebaande paden met schrijver / fotograaf partner en hubby Rick, hun rekeningen in Senior Living Magazine en Open Road Magazine reflecteren Zany, culturele en historische avonturen. De 2009 Kalama Award erkent dit team reeks van verhalen als gevolg van de rijke cultuur van Maui, Molokai en Lanai. Neem contact op met haar op millikan@axion.net