Living History in Teotihuacan
Door Merridith Allen
Duizenden oude voetstappen pond op de stenen die helemaal tot de Tempel van de Zon. Leerde bronzen lichamen glinsteren in de middag licht; hun ademhaling komt in lage rommelende hapt als ze hoger, waar de lucht is dun en de onderstaande trappen worden steeds steil stijgen. Eenmaal aan de top, hun ogen te bereiken over het land om te waken over hun heilige huis, de groene velden, de Tempel van de Zon en van de Maan, en de ceremoniële platformen verbonden zoals sproeten door een stuk van de weg genaamd 'The Avenue van de Doden. ' En dan komt het gefluit van hun handgemaakte instrumenten; door een scherpe wind over het werkterrein worden verricht. Dit is het gevoel van Teotihuacan.
Ik vind het geen wonder dat Teotihuacan is een van de meest bezochte archeologische sites in Mexico. Gelegen op ongeveer vijfentwintig mijl ten noordoosten van Mexico-stad, het is gemakkelijk bereikbaar met de bus van Mexico-stad en ook de meeste regio's in centraal Mexico, met inbegrip van Monterrey, San Miguel de Allende en Leon. Persoonlijk ben ik reisde drie en een half uur van San Miguel de Allende met de bus, dat is een aangename, vlakke rit door uitgestrekte woestijn land doorspekt met de grootste Aloë en cactussen planten die ik ooit heb gezien.
Op de rit naar Teotihuacan, mijn gids vertelde me een beetje over de site, te beginnen met de mysterieuze aard van haar vroegere bewoners.
"Er is afgesproken", zei Hij, "dat Teotihuacan bevatte veel verschillende etnische volkeren. De Totonec, de Zapoteken en vervolgens de Maya's, en dan ten slotte, de Azteken. "
Dit was eigenlijk nieuw voor mij, want ik heb altijd gedacht van Teotihuacan als een Azteekse website. Inderdaad waren ze de laatste bewoners voordat Hernan Cortez naar Mexico gereisd in de hoop van het uitbreiden van het Spaanse Rijk, en eindigde hun hele beschaving in 1521. Mijn gids ging verder met te zeggen een paar dingen over de Azteken, met inbegrip van wat is het meest bekend over hen, de handeling van het menselijk slachtoffer. Toen Cortez eerst geland in Mexico, de Azteken hielden hem voor een God, en dus besloten om hun rituele offers te brengen om hem gelukkig te maken. Dit omvatte onthoofding, bludgeoning en de meeste beroemde, het uitsnijden van een nog kloppend hart. Cortez was ontzet door deze vertoning, maar in die tijd was het gebruikelijk dat de Azteken ter ere van hun God van de Regen en de Gevederde Slang God.
Tegenwoordig is de God van de Regen en de Gevederde Slang God geëerd met dergelijke praktijken als carving borrelglaasjes in hun beeld, dat kan worden gevonden op de bewoner Teotihuacan tourist trap op de weg naar de site. Het is de eerste plaats waar u zult gaan en het is gevuld met vele gezellige winkels met kristallen piramide papier gewichten, mock offermessen en andere obsidiaan snuisterijen, die doet denken aan Aztec gereedschappen.
In plaats van deze stands, in de tijd van de oude beschavingen, stond er een grote markt. Ik vond dat de moderne markt bevat de resonantie van de vorige, de blik van oude tijden in combinatie met moderne koopwaar. In feite Ik durf te zeggen dat de hele reis door Teotihuacan voelde als een reis heen en weer door de tijd, een plaats waar twee tijdperken bestaan gelijktijdig in dezelfde ruimte. De inheemse volkeren zijn vervangen door kaki-sportieve toeristen en de lokale bevolking en de inheemse muziek wordt nu gespeeld door ambachtslieden verkopen hun werk op de zijkanten van de Weg van de Doden. Ik liep op deze weg met mijn sneakers toen in 1500 alleen blote voeten en eenvoudige schoenen de grond raakte. Ik keek naar de tempels zoals ik werd verteld hun verhaal, wanneer zo vele jaren geleden werden ze het leven. En tot slot, hijgend en puffend, bereikte ik de top van de Piramide van de Zon, en keek uit naar de altaren, de Avenue of the Dead en het groene paradijs om me heen met dezelfde aanbidding Ik weet dat de oude volkeren deden.
Als het begon te regenen, ik volgde mijn groep in het Museum van Teotihuacan. Binnen een reeks van tentoonstellingen en korte scripts lijn de muren, verhalen van onvoorstelbare vooruitgang de Azteken 'in de astronomie, geneeskunde en wiskunde te vertellen. (Interessant om op te merken dat de nauwgezette raster van Teotihuacan is afgestemd op precies 15,5 graden ten noordoosten) heb ik geleerd dat Teotihuacan vertaalt naar 'geboorteplaats van de Goden.' Tijdens het eerste millennium CE, Teotihuacan was een van de grootste steden in de wereld en de grootste stad in het pre-Columbiaanse Amerika. De invloed van Teotihuacan was verreikende, zoals blijkt uit de gelijkaardige architectuur gevonden in andere delen van Mexico, die wordt verondersteld te worden gemodelleerd naar de geweldige site.
Obsidiaan werd gebruikt om gereedschappen en allerlei andere artefacten te maken, waarvan sommige zijn nu met trots klaar achter glas gevallen. Ik werd getroffen door de artistieke precisie van deze artefacten, waaronder het aardewerk en maskers. Elke contour heeft een doel, geen lijn op zijn plaats. Iedereen die aardewerk in de middelbare school nam zal de eerste hand van de moeilijkheidsgraad van het spinnen een eenvoudige kom weet, laat staan zulke perfect geconstrueerde items als deze. Uiteindelijk heb ik gelezen over de val van Teotihuacan, de milieuproblematiek en ondervoeding, en mijn gids vertelde me over hoe, later, Cortez was in staat om de Azteekse beschaving in drie maanden te veroveren.
Toen ik klaar was het lezen op de archeologische en antropologische feiten over Teotihuacan, dacht ik over het bijna absurd plaatsing van dit museum. Ik ben nog nooit naar een die direct in het centrum van de eigenlijke site werd gemaakt voor geplaatst is geweest. Ik heb in de Egyptische vleugel in het Metropolitan Museum of Art in New York stond, mijn handen zweefde centimeter afstand van een altaar, proberen om de energie van degenen die het gebruikten voelen. Ik heb keek op een reusachtige Tyrannosaurus Rex in het Museum of Natural History, benieuwd hoe snel het kon lopen en hoe ik me zou voelen als ik opeens struikelde in Jurassic Park. En ik heb bezocht het Hayden Planetarium, starend naar de donkere zijde imitatie hemel, mijn armen gespreid als een vogel denken over zero-zwaartekracht en wat zou de meest out-of-this-world view ooit. Op deze manier het museum van Teotihuacan is niet anders dan die ervaringen, maar verbleekt in vergelijking met het echte werk.
Ik vond dat toen ik naar buiten stapte van de deuren van het museum werd ik terug geteleporteerd naar het verleden en geen moderne educatieve tentoonstelling kon het gevoel van wat mij omringd eventueel dupliceren. Geen zweven handen nodig om de energie voelen hier. Nogmaals ik reisde langs de Weg van de Doden, langs de altaren en velden, alle tijdens het kijken naar de toppen van de piramides en het luisteren naar de muziek van een tijd lang voorbij. Dit is wat ik zal onthouden het meest over mijn Teotihuacan ervaring, de resonantie van de inheemse bevolking in de stenen, de wind, de regen en de lucht. Het is het gevoel dat deze stemmen altijd zal weerklinken over de grenzen van de tijd.
Merridith Allen is een schrijver woont in New York. Ze is momenteel ingeschreven in de Low-Residency Creative Writing Program aan de Universiteit van New Orleans, die bracht haar naar Mexico in de zomer van 2008 om te schrijven, te leren en te verkennen het Mexicaanse landschap. Merridith.Allen83 @ gmail.com
Hallo Robert,
Mijn vrouw en ik zijn in San Miguel de Allende en zou graag bus naar Teotihuacan. Weet je hoe te weten te komen over in dit bericht genoemde bussen?
Bedankt!
Carl